Heb jij manieren of maniertjes?

Facebook is een heerlijke bron van denkstof voor een ethicus. Zo circuleert er een YouTube-filmpje waarin een klein meisje uit de VS president Obama mag bevragen, omdat ze zo veel afweet van de Amerikaanse presidenten. En natuurlijk mag ze vragen stellen. Het is één en al lieve gezelligheid. Het meisje is aandoenlijk, Obama is geweldig.

Eng

Ik kijk en sta perplex. Telkens als de gespreksleidster zegt dat ze nog een vraag mag stellen, vouwt het meisje heel koket haar verstrengelde handen rond haar knie. Een gebaar waarmee een volwassene laat zien er lekker ontspannen bij te zitten. Ze doet dit niet één keer, maar drie keer. En zo mechanisch dat het eng is.

Bij de gedachte aan het woord eng begint bij mij de zelfreflectie. Hoezo eng? Wat is er eng aan een maniertje? Ik ben toch heel erg voor manieren, goede manieren? Is dit dan een slechte manier? Niemand heeft er toch last van?

Oprecht gedrag

Ik denk dat ik inmiddels weet hoe het zit. Er is een groot verschil tussen manieren en maniertjes.

Manieren zijn sociale codes om de onderlinge omgang beter te laten verlopen. Dingen waarvan we binnen een cultuur besluiten dat ze ander storen (smakken, schreeuwen, winden laten) laten we achterwege. Dingen waarvan we denken dat ze prettig zijn voor anderen (groeten, helpen, glimlachen) waarderen we positief. Daarbij gaan we ervan uit dat het vertonen van dat gedrag oprecht is, en dat er geen tegengestelde behoefte onder ligt, bijvoorbeeld om de ander uit te schelden.

Behagen

Je kun je afvragen hoe oprecht maniertjes zijn. Ze zijn aangeleerd, niet als smeermiddel voor sociale omgang, maar om een bepaald effect te sorteren. Er kan van alles onder liggen wat er niets mee te maken heeft, of zelfs tegengesteld is.

In dit geval is het maniertje ongetwijfeld aangeleerd door de ouders. Om te behagen, indruk te maken, vertedering op te wekken. Maniertjes onderstrepen je persoonlijkheid niet, maar vlakken die af. Ik geef toe, er zijn ergere dingen in de wereld. Maar een beetje eng blijft het.

Kan gebeuren!

Een meisje draait plots haar fiets dwars het fietspad op, vlak voor mijn wielen. Met piepende remmen kom ik net op tijd tot stilstand. “Jezus!” roept ze hard en een tikje verwijtend, van schrik natuurlijk. Ik zeg glimlachend: “Dat deed je toch echt zelf!” Zij: “Kan gebeuren, hoor!”

“Kan gebeuren,” een betekenisvolle uitdrukking. Ik gebruik haar zelf vaak. De functie is voor zover ik weet om iemand gerust te stellen die zich excuseert. “Oh, sorry, ik gaf je per ongeluk een duw!” “Kan gebeuren.” Of aan de telefoon bij één van die vele beruchte helpdesks: “Het spijt me heel erg dat uw klacht nooit bij de juiste persoon terecht is gekomen.” “Ach, dat kan gebeuren.” Ik kan me heel boos maken hoor, laat daar geen misverstand over bestaan, maar als de ander zich excuseert ben ik al heel snel bereid om een vergevingsgezind “kan gebeuren” te uiten. We zijn tenslotte allemaal mens – een behoorlijk foutgevoelig systeem. Het is eerder onverschillige botheid die een gevoel van machteloze boosheid oproept, niet het feit dat er fouten worden gemaakt. De managers van helpdesks zouden zich dat misschien beter moeten realiseren.

Recht op dom en lomp doen

Maar dit was anders. De kleine gebeurtenis gaf en een onbehagelijk gevoel. Want was is er aan de hand? Nu zeg je dus zelf “kan gebeuren” als je beseft dat je een fout hebt gemaakt in plaats van een eenvoudig “sorry”. Het past volledig in deze tijd om vergeving op te eisen, zonder nog je excuses te maken. Dom en lomp doen is je volste recht, want het kan immers gebeuren! Precies zo menen velen een onbetwistbaar recht te hebben op respect, medeleven, een uitkering, verzorging van de wieg tot het graf. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg voor vergeving, respect, medeleven, uitkeringen en verzorging van de wieg tot het graf, maar eenmaal opgeëist zijn het geen fijne zaken meer om uit te delen. Want dan weet ik er nog wel een paar: “wie vragen worden overgeslagen” en “Sinterklaas blijft niet rijden”!